Rozdział 2

- Tada!- Krzyczę i obracam się w nowiutkiej zielonej sukience od Coco Chanel.

- Wyglądasz wspaniale- cmoka z uznaniem Chris.

       Siedzimy w jego skromnym, ale pięknym mieszkaniu. Na ławie leży stos prac do sprawdzenia, a na wierzchu nasze zdjęcie. Wyglądamy na nim tak słodko. Zakochani. Tylko my na zawsze. Kątem oka spoglądam w jego stronę i widzę, ze przyjął pozę „na filozofa”.  Pewnie znowu o nim rozmyśla. Czemu zjawił się akurat teraz? Kiedy wszystko tak dobrze się układa? Mimo wszystko kocham go jako myśliciela. Jest wtedy taki…tajemniczy, ale z drugiej strony otwarty. Ten mężczyzna ma w sobie tyle sprzeczności. Najbardziej boli mnie to, że ciągle muszę tolerować jego matkę. Okropna kobieta! Opadam na sofę i tulę się do niego. On obejmuje mnie ramieniem i całuje w czoło. Chris to dwa w jednym, mój partner i tato. Ojciec, którego nigdy nie miałam.

-Co dziś planujesz, nauczycielu?- Zagaduję żartobliwie.

          Zbliża się do mnie i dotyka kciukiem mojego podbródka. W myślach krąży mi tylko jedno słowo: tak! Niestety-nieoczekiwanie- on odwraca się.

-Planuję odwieźć cię do domu, księżniczko-odpowiada spokojnie.

     Spoglądam na niego zdziwiona. Że co? Mieliśmy spędzić w swoim towarzystwie cały weekend. Pewnie musi spotkać się z matką. Czego ona znowu od niego chce? Mimo wszystko wolę nie pytać. Pragnę, aby to on wyjawił mi ten „rodzinny sekret”. Nie będę naciskała. Mruczę niezadowolona i w pośpiechu przebieram się.

       Za pięć minut stoję przy drzwiach. Gdzie on do cholery jest? Co on sobie myśli? Tak. Pewnie już rozmawia przez telefon. A jakże! Może jeszcze wrócę do domu pieszo. Wszystko możliwe. Posyłam mu wzrok w stylu: śpieszę się, a on błyskawicznie kończy rozmowę. Ojej, chyba nie ma dobrego humoru. Ale ja też nie. Kto tym razem? Mama? Żona? Może dziecko, o którym jeszcze nie wiem?

-To nie była żadna z nich- syczy.

Umie czytać w moich myślach? Jasna cholera!

-Muszę iść-rzucam zestresowana i wybiegam.

      Dokąd? Ten cholerny dom leży 20km od Detroit. Nie chcę już wdawać się z nim w żadną wymianę zdań.

       Nagle zauważam Thomas’a. Co za ulga! Stoję na środku drogi i macham do niego jak wariatka. To zły pomysł, ale jedyny na wydostanie się z tej wioski. Zatrzymuje samochód i obdarza mnie cynicznym uśmiechem. Zaczyna się.

-Co ty tu robisz?-rzucamy jednocześnie i wybuchamy gromkim śmiechem.

        Brakowało mi go. Jego jako kolegi. Jego jako przyjaciela. Jego jako mężczyzny, z którym mogłam się pośmiać. Jego jako mojego partnera. Ale to on ze mną zerwał. Nieważne. Mam teraz Chris’a.

-Gdzie się teraz uczysz?- Spytałam beznamiętnie.

- Uniwersytet w Detroit- tłumaczy podekscytowany.

-Bardzo się cieszę z powrotu. Tęskniłem za domem, za matką, za znajomymi i…-urywa- za tobą-dodaje ciszej.

          Nie odpowiadam. Co niby mam mu wyjawić? Przez ostatni rok nie miałam nawet czasu, żeby o nim pomyśleć. Całą siebie poświęciłam Chrisowi. Tyle. Spogląda na mnie. Odwracam wzrok. Nie mogę do tego wracać. Zbyt wiele się zmieniło. Nieoczekiwanie gwałtownie zwalnia i zjeżdża na bok. Moje serce wali jak młotem. Boże!

-Wytłumacz mi- zaczyna- co się między nami zmieniło? Pragnę cię. Tak jak nigdy- niebezpiecznie zbliża się do mnie.

-Ja…mam kogoś- ucinam.-Odwieź mnie do domu. 

Rozdział 1.

           Cudowne uczucie. Sprawia, że jestem bezpieczna. Tak bardzo chcę go dotknąć, przytulić. To toksyczna znajomość- tak wiem.
-Kochanie, czuję się nieziemsko- zaczynam powoli, delikatnie, nieśmiało.
-Nie mów tak do mnie. My się nie kochamy. Pamiętaj- całuje mnie w czoło.
- Tak, ale tłumaczyłam ci już- z góry skazana zostałam na niepowodzenie.
- Nie kochamy się- powtarza dosadnie.
         Postanawiam rozkoszować się chwilą, nie myśleć o tym "związku". Ma zielone, głębokie oczy, a z nich wypływa ostre spojrzenie. W pewnym sensie boję  się, lecz strach graniczy z fascynacją. Nie mogę uwierzyć, że ten cudowny mężczyzna należy do mnie. Jeszcze kilka miesięcy temu trzymałabym się od niego z daleka, gdybym tylko wiedziała...
-Cristino, o czym myślisz?
- O niczym- mówię niepewnie.
- Nie kłam, wiesz dobrze, że tego nie lubię- znów to spojrzenie.
        Kilka minut ciszy, głuchej, nieprzeniknionej. Kieruję dłoń w stronę jego klatki piersiowej, a on odwraca wzrok i zaciska pięści. Wystraszyłam się.
- Kiedy wracają?- wskazuje palcem w kierunku zdjęcia moich rodziców.
- Ach…Jutro. Możemy robić , co chcemy- uśmiecham się zalotnie.
-Jak zwykle nienasycona-wstaje, ubiera się, a ja podążam jego śladem.
               Dwie godziny później spacerujemy po pięknym parku w środku miasta. Tak bardzo go kocham. Spoglądam w jego kierunku, a on obejmuje mnie i obdarza namiętnym pocałunkiem.  Pragnę jeszcze przez chwilę wdychać ten zapach, ale niestety.
- Nie utrudniaj mi tego- szepczę.
-Mogłoby być inaczej, gdybym- wpatruje się we mnie.
-Gdybyś nie miał trzydziestu lat, posady nauczyciela biologii i chorych nawyków?- Sama nie wierzę, że to mówię
            Uśmiecha się enigmatycznie, a ja próbuję zachować stoicki spokój. Cholera! Cris, co ty narobiłaś? Mam ochotę cofnąć czas. On dalej patrzy mi prosto w oczy.
-Powiedz coś- nalegam.
-Gdybyś nie była moją uczennicą, spragnioną mnie i mojego ciała- dogryza mi w odwecie.
-Jesteś nieznośny- odwracam się plecami.
-Ty też Cristino- krzyczy i dogania mnie.
      Jasne. Pewnie myśli, że kolejny raz mu się upiecze. O nie! Tak się bawić nie będziemy. Posyłam mu gniewne spojrzenie, a jego twarzy widnieje konsternacja. To zawsze na niego działa. Tak panie Bomer. Teraz ja rozdaję karty. Seksownie oblizuję usta i już wiem, że jest mój. Mężczyźni są tacy przewidywalni. Postanawiam spytać kolejny raz.
-Dlaczego odszedłeś od żony?-Jego wzrok wyraża ulgę.
-To temat zamknięty- mówi nadąsany.
-Ale chcę tyle o tobie wiedzieć, nie mogę ciągle żyć w niepewności- tłumaczę mu.
-Nie masz do tego powodu, nikt się nie dowie. Nikt- obiecuję.